چنگ

باربارا سیلاک[1]

این مقاله واگردانِ گفت‌ـ‌وـ‌گویي ست، با عنوانِ اصلیِ ‘David Dubal, Musical Missionary’ توسّطِ Barbara Sealock، در دوره‌یِ ۳۹، شماره‌یِ ۹ ماهنامه‌یِ ویژه‌یِ موسیقیِ Clavier، چاپِّ امریکا، نوامبرِ سالِ ۲۰۰۰.

این مقاله نخستین بار در شماره‌یِ ۷۹ (ویژه نامه ی نوروز ۸۶) ماهنامه‌یِ هنر موسیقی چاپ شده است.

پیانیست و آموزگارِ موسیقی، دیوید دوبال، عاشقِ پیانو ست. او خود را مبلّغِ موسیقی می‌پندارد. دوبال از سالِ ۱۹۸۳، در مدرسه‌یِ جولیارد[2]، به آموزشِ ادبیاتِ پیانو و اجرایِ پیانو پرداخته است. دو کلاسِِ شبانه‌یِ او در این مدرسه، به نامِ دنیایِ پیانو، هر ترم مملو از علاقه‌مندانِ موسیقی و آموزشِ او است. وی همچنین یک روز در هفته، در مدرسه‌یِ موسیقیِ منهتن[3]، به آموزش مشغول است.

دوبال سال‌ها، کارگردانِ برنامه‌یِ موسیقیِ رادیویِWNCN-FM  نیویورک بود. او به‌تازگی برنامه‌یِ یک‌ـ‌ساله‌اي را برایِ WQXR، مرکزِ رادیوییِ نیویورکْ تایمز، با درونمایه‌یِ موسیقیِ آمریکاییِ سده‌یِ بیستم به نامِ سده‌یِ آمریکایی[4]، به‌پایان رسانیده است. دوبال تاکنون به دریافتِ جایزه‌یِ وسوسه‌انگیزِ جورج فوستر[5]، نائل آمده و نخستین دریافت‌کننده‌یِ  A.S.C.A.P، جایزه‌یِ دیمز تِیْلِر[6]، برایِ گسترشِ ژورنالیزم بوده است. همچنین ویدئویِ او به نامِ دورانِ طلاییِ پیانو، برنده‌یِ جایزه‌یِ امی[7] شد.

دیوید دوبال نگارنده‌یِ کتاب‌هایِ: بازتاب‌هایي از کیبورد[8]، بعدـ‌ازـ‌ظهر‌ها با هوروویتز[9]، یادکردِ هوروویتز[10]، هنرِ پیانو[11]، گفتگوهایي با منوهین[12] و پایه‌هایِ بنیادیِ موسیقی کلاسیک[13]، است. به عنوانِ تاریخ‌پژوهِ پیانو، او به نوشتنِ دفترچه‌یِ راهنمایِ سی‌دی‌هایِ سریِ نیمبوس[14] به نامِ پیانویِ بزرگ می‌پردازد و نیز ویرایشِ یک جلد، موسیقیِ پیانویِ آمریکایی، از جنگِ درون‌ـ‌کشوری تا جنگِ جهانیِ نخست[15] را، برایِ موسیقیِ بین‌المللی[16] برعهده داشته است. دوبال افزون بر عشقي که به موسیقی دارد، به طرّاحی و نگارگری نیز می‌پردازد. او با اشاره به بسیاري از موسیقی‌دانان مانندِ مندلسون، مک‌داول، شوئنبرگ، گرشوین و بسیاري دیگر، که با علاقه‌یِ زیادي نقاشی نیز می‌کردند، همواره شاگردان‌اش را، به آزمودنِ استعداد‌ِشان در هنرهایِ دیگر تشویق می‌کند.

باربارا سیلاک: چه‌گونه به هنرجویان، برایِ دست‌‌یافتن به درکي عمیق‌تر، از قطعه‌ای، یاری می‌کنید؟

دیوید دوبال: راه‌هایِ زیادي وجود دارد. مثلاً، روزي پیانیستِ دخترِ جواني...

پیتر فیوچ ونگر[1]

این مقاله ترجمه ای ست از: “The Perfect Clara Haskil”، نوشته یِ “Peter Feuchtwanger”، در دوره یِ 39، شماره یِ 7 نشریه یِ تخصصیِ موسیقیِ “Clavier”، چاپِّ آمریکا، سپتامبرِ سالِ 2000.

این مقاله نخستین بار در شماره های 75 و 76 نشریه ی «هنر موسیقی» چاپ شده است.

بزرگداشت و شهرتِ جهانی، در حرفه ای متاثر از بنیه ای ضعیف و فجایعِ یک جنگِ جهانی، در اواخرِ عمر برایِ کلارا هاسکیل میسر شد. دینو لیپاتی[2] نوازندگیِ او را [بر رویِ پیانو] «مجموعه ای از بهترین ها در رویِ زمین» توصیف می کرد و ویلهلم بک هاوس[3] آن را «زیباترین در دنیا» می نامید. تاتیانا نیکولایوا وقتی برایِ نخستین بار نوایِ پیانویِ او را شنید، ناگهان اشک از چشمان اش سرازیر شد و رودولف سرکین[4] او را «کلارایِ کامل» خطاب می کرد. نیکیتا ماگالوف[5]، دوستِ صمیمیِ هاسکیل می نویسد:

 «برایِ من مسرتِ بزرگی بود که ...

 چهاردهم نوامبر سال 2000، همزمان با صدمین سال تولد آرون کوپلند، یکی از بزرگترین آهنگسازان آمریکا در قرن بیستم، است. کوپلند در دوران زندگی اش به دریافت جایزه ی پولیتزر و جایزه ی محفل منتقدین نیویورک در 1945، اسکار از آکادمی دانش و هنر سینما، نشان آزادی رئیس جمهور در 1964، و مدال طلای کنگره در 1968، مفتخر گردید. محبوبیت فراوانش باعث پنجاه و نه بار حضور مرتب او در برنامه های تلویزیونی، در فاصله سالهای 1959 تا 72 می شد. در میان کتابهایش، کتابهای، در موسیقی به چه گوش فرا دهیم 1939، موسیقی نوین ما 1941، موسیقی و خیال 1952 و کوپلند در موسیقی 1960، به چشم می خورند.

موسیقی کوپلند همه جا در اطراف ماست…

ترجمه ای از:

«Which is which? Harpsichord or fortepiano?!» در ماهنامه یِ موسیقیِ کودکان «Piano Explorer»

تصور کن به قرنِ هجدهم برگشته و فرصتی برایِ نواختن با یکی از پیانو هایِ اولیه، پیدا کرده ای؛ سازی شبیه هارپسیکورد، با شستی هایی برایِ اجرایِ هر نت، اما در باطن متفاوت.

برای صد ها سال، موسیقی دانان سراسر دنیا، در موسیقی از واژه های ایتالیایی بهره برده اند. ...