کلارا هاسکیلِ کامل
پیتر فیوچ ونگر[1]
این مقاله ترجمه ای ست از: “The Perfect Clara Haskil”، نوشته یِ “Peter Feuchtwanger”، در دوره یِ 39، شماره یِ 7 نشریه یِ تخصصیِ موسیقیِ “Clavier”، چاپِّ آمریکا، سپتامبرِ سالِ 2000.
این مقاله نخستین بار در شماره های 75 و 76 نشریه ی «هنر موسیقی» چاپ شده است.
بزرگداشت و شهرتِ جهانی، در حرفه ای متاثر از بنیه ای ضعیف و فجایعِ یک جنگِ جهانی، در اواخرِ عمر برایِ کلارا هاسکیل میسر شد. دینو لیپاتی[2] نوازندگیِ او را [بر رویِ پیانو] «مجموعه ای از بهترین ها در رویِ زمین» توصیف می کرد و ویلهلم بک هاوس[3] آن را «زیباترین در دنیا» می نامید. تاتیانا نیکولایوا وقتی برایِ نخستین بار نوایِ پیانویِ او را شنید، ناگهان اشک از چشمان اش سرازیر شد و رودولف سرکین[4] او را «کلارایِ کامل» خطاب می کرد. نیکیتا ماگالوف[5]، دوستِ صمیمیِ هاسکیل می نویسد:
«برایِ من مسرتِ بزرگی بود که ...