باربارا سیلاک[1]

 

این مقاله واگردانِ گفت‌ـ‌وـ‌گویي ست، با عنوانِ اصلیِ ‘David Dubal, Musical Missionary’ توسّطِ Barbara Sealock، در دوره‌یِ ۳۹، شماره‌یِ ۹ ماهنامه‌یِ ویژه‌یِ موسیقیِ Clavier، چاپِّ امریکا، نوامبرِ سالِ ۲۰۰۰.

 

این مقاله نخستین بار در شماره‌یِ ۷۹ (ویژه نامه ی نوروز ۸۶) ماهنامه‌یِ هنر موسیقی چاپ شده است.

 

پیانیست و آموزگارِ موسیقی، دیوید دوبال، عاشقِ پیانو ست. او خود را مبلّغِ موسیقی می‌پندارد. دوبال از سالِ ۱۹۸۳، در مدرسه‌یِ جولیارد[2]، به آموزشِ ادبیاتِ پیانو و اجرایِ پیانو پرداخته است. دو کلاسِِ شبانه‌یِ او در این مدرسه، به نامِ دنیایِ پیانو، هر ترم مملو از علاقه‌مندانِ موسیقی و آموزشِ او است. وی همچنین یک روز در هفته، در مدرسه‌یِ موسیقیِ منهتن[3]، به آموزش مشغول است.

دوبال سال‌ها، کارگردانِ برنامه‌یِ موسیقیِ رادیویِWNCN-FM  نیویورک بود. او به‌تازگی برنامه‌یِ یک‌ـ‌ساله‌اي را برایِ WQXR، مرکزِ رادیوییِ نیویورکْ تایمز، با درونمایه‌یِ موسیقیِ آمریکاییِ سده‌یِ بیستم به نامِ سده‌یِ آمریکایی[4]، به‌پایان رسانیده است. دوبال تاکنون به دریافتِ جایزه‌یِ وسوسه‌انگیزِ جورج فوستر[5]، نائل آمده و نخستین دریافت‌کننده‌یِ  A.S.C.A.P، جایزه‌یِ دیمز تِیْلِر[6]، برایِ گسترشِ ژورنالیزم بوده است. همچنین ویدئویِ او به نامِ دورانِ طلاییِ پیانو، برنده‌یِ جایزه‌یِ امی[7] شد.

دیوید دوبال نگارنده‌یِ کتاب‌هایِ: بازتاب‌هایي از کیبورد[8]، بعدـ‌ازـ‌ظهر‌ها با هوروویتز[9]، یادکردِ هوروویتز[10]، هنرِ پیانو[11]، گفتگوهایي با منوهین[12] و پایه‌هایِ بنیادیِ موسیقی کلاسیک[13]، است. به عنوانِ تاریخ‌پژوهِ پیانو، او به نوشتنِ دفترچه‌یِ راهنمایِ سی‌دی‌هایِ سریِ نیمبوس[14] به نامِ پیانویِ بزرگ می‌پردازد و نیز ویرایشِ یک جلد، موسیقیِ پیانویِ آمریکایی، از جنگِ درون‌ـ‌کشوری تا جنگِ جهانیِ نخست[15] را، برایِ موسیقیِ بین‌المللی[16] برعهده داشته است. دوبال افزون بر عشقي که به موسیقی دارد، به طرّاحی و نگارگری نیز می‌پردازد. او با اشاره به بسیاري از موسیقی‌دانان مانندِ مندلسون، مک‌داول، شوئنبرگ، گرشوین و بسیاري دیگر، که با علاقه‌یِ زیادي نقاشی نیز می‌کردند، همواره شاگردان‌اش را، به آزمودنِ استعداد‌ِشان در هنرهایِ دیگر تشویق می‌کند.

 

 

باربارا سیلاک: چه‌گونه به هنرجویان، برایِ دست‌‌یافتن به درکي عمیق‌تر، از قطعه‌ای، یاری می‌کنید؟

 

دیوید دوبال: راه‌هایِ زیادي وجود دارد. مثلاً، روزي پیانیستِ دخترِ جواني...